در عدم ما مستحقّان كى بديم ؟ كه برين جان و بدين دانش زديم ما نبوديم و تقاضامان نبود لطف تو ناگفتهء ما مىشنود دوّم رحمت وجوبيّه كه مقيّد نيز خوانند . « فَسَأَكْتُبُها لِلَّذِينَ » - تا آخر آيه 156 مجمع : گفته‌اند چون شيطان جمله ى بالا را شنيد گفت : كلمه ى « شيء » من را هم شامل و از رحمت خدا بهره مند خواهم شد با اين جمله ها او را مأيوس كردند زيرا كه شيطان تقوى و زكات دادن و ايمان بآيات ندارد ، چون يهود و مسيحيها اين جمله ها را شنيدند گفتند : بموجب اين جمله ها آمرزيده هستيم و محتاج بمحمّد نيستيم ، با آيت دنباله ى اين آيه « الَّذِينَ يَتَّبِعُونَ الرَّسُولَ النَّبِيَّ الأُمِّيَّ » آنها از مفاد عموم آيه خارج شدند . « يَجِدُونَه مَكْتُوباً عِنْدَهُمْ فِي التَّوْراةِ وَالإِنْجِيلِ » 157 تفسير عبده : شيخ رحمت اللَّه هندى در كتاب اظهار الحقّ هشت دليل بر اخبار گذشتگان و پيغمبران بپيدايش پيغمبر آخر الزّمان نقل كرده است ، يكى از آن هشت دليل اين است كه چون آنها از بسيارى حوادث آينده ى خود خبر داده‌اند ، مثل ظهور بخت النّصر و كورش و اسكندر ، و حادثه ى مصر و نينوى و ديگر قضايا ، پس چگونه ممكن است از پيدايش چنين شخص خبر ندهند با اينكه مهمتر حادثه ى جهانى بوده است ؟ امام فخر : اگر چنين چيزى در تورات و انجيل نبود ، اين جمله بهترين حربه ى مخالفين ميشد و بعنوان دروغ و تهمت كه قرآن بى جهت ادّعا كرده است در تورات و انجيل نام و نبوّت محمّد است آنحضرت را محكوم و مسلمين را سرزنش ميكردند ، ولى چون اين مطلب راست بوده است زبان مخالفين بسته شده است . « وَيَضَعُ عَنْهُمْ إِصْرَهُمْ وَالأَغْلالَ » 157 مجمع : ابن عامر « آصارهم » به صيغه ى جمع خوانده است و همه قاريهاى ديگر « اصر » به صورت مفرد خوانده‌اند ، و مقصود از « اصر و اغلال » احكام دشوار است كه در تورات براى بنى اسرائيل بوده است . و « النُّورَ الَّذِي أُنْزِلَ مَعَه » 157 عموم مفسّرين نوشته‌اند : يعنى قرآنى كه بر آن پيغمبر ص نازل شده است .